W zimowe miesiące, dokładnie w styczniu i lutym, biblioteka staje się miejscem wyjątkowego spotkania ze sztuką. To właśnie wtedy prezentowana jest wystawa Elżbiety Widery, zatytułowana „STRUKTURA NATURY”. Artystka, działająca jako samouk, odkrywa malarstwo na własnych zasadach, co nadaje jej pracom unikalny charakter. Twórczość Widery to efekt głębokiej obserwacji otoczenia i intuicyjnego podejścia do sztuki.

Proces twórczy pełen eksperymentów

Elżbieta Widera tworzy dzieła w sposób, który można opisać jako dynamiczny i wielowarstwowy. Zastosowanie farb akrylowych i past strukturalnych, a także autorskie mieszanki materiałów, pozwalają na budowanie zróżnicowanych powierzchni reliefowych. Każda nowa warstwa malarska powstaje jako odpowiedź na poprzednią, co nadaje obrazom nieprzewidywalny rozwój. To właśnie ten proces sprawia, że jej prace są nie tylko wizualnie intrygujące, ale również pełne życia.

Rola światła i tekstury w sztuce Widery

Jednym z najważniejszych elementów w twórczości Elżbiety Widery jest operowanie światłem. To ono, w połączeniu z teksturą, kształtuje ostateczny odbiór jej obrazów. Tekstura nie pełni jedynie funkcji ozdobnej; jest fundamentalnym narzędziem do tworzenia głębi i zmienności kompozycji. Każdy obraz, będący abstrakcyjnym i strukturalnym dziełem sztuki, staje się polem do osobistej interpretacji widza. Dzięki temu widzowie mogą postrzegać płótna jako fragmenty prywatnych, wewnętrznych pejzaży.

Nowe spojrzenie na malarstwo

Widera zaprasza swoich odbiorców do zanurzenia się w świecie, gdzie obrazy oddychają warstwami i fakturą. To przestrzeń, w której prace artystki nie są jedynie płaskimi przedstawieniami, ale żywymi, dynamicznymi kompozycjami, które zachęcają do refleksji i odkrywania ukrytych znaczeń. Wystawa „STRUKTURA NATURY” to nie tylko prezentacja sztuki, ale również zaproszenie do dialogu z otaczającym nas światem.

Źródło: facebook.com/mbpzory